متیو برودریک

متیو در ابتدا پس از اینکه به دلیل آسیب دیدگی زانو از فعالیت‌های ورزشی خود (فوتبال و فوتبال) کنار گذاشته شد، بازیگری را در مدرسه والدن نیویورک شروع کرد. پدرش در 17 سالگی در کارگاهی نمایش "در روز ولنتاین" اولین حضور او را روی صحنه برد. سپس کار متیو با بخش هایی در دو پروژه نیل سایمون تسریع شد: نمایشنامه "خاطرات ساحل برایتون" (1982-1983) و فیلم سینمایی مکس دوگان بازگشت (1983). برودریک نقش یوجین را در "بیلوکسی بلوز" (1988)، دومین قسمت از سه گانه سایمون، هم برای تولید برادوی و هم برای اقتباس سینمایی (بیلوکسی بلوز (1988)) ایفا کرد. برای سومین و آخرین قسمت از این سه گانه، جاناتان سیلورمن جایگزین او شد. در سال 1983، همان سالی که مکس دوگان برمی گردد (1983)، برودریک اولین موفقیت خود را در نمایش بزرگ در کمدی سبک WarGames (1983) به دست آورد.

از آن زمان، او با برخی از فیلم‌های بهترش از جمله Project X (1987) با بازی هلن هانت، که بعداً با او قرار ملاقات گذاشت، سهم نسبتاً خوبی داشته است. معتاد به عشق (1997); و بازرس گجت (1999). فیلم‌های دیگری که او در آن‌ها ظاهر شده است و ممکن است شناخته شده باشند اما چندان مورد احترام نیستند عبارتند از Out on a Limb (1992) با همبازی‌اش در روز تعطیل فریس بولر (1986) جفری جونز. شبی که هرگز ملاقات نکردیم (1993); جاده به ویل (1994)؛ و The Cable Guy (1996) با جیم کری، که برای او نامزد جایزه MTV "بهترین مبارزه" شد. و فیلم MTV Election (1999) با ریس ویترسپون. در سال 1985 هنگام رانندگی در ایرلند به همراه نامزدش جنیفر گری در یک تصادف رانندگی جنجالی درگیر شد. در این تصادف یک زن و دخترش کشته شدند. برودریک جریمه کوچکی به خانواده قربانیان پرداخت کرد. او در این تصادف پایش شکست، که درست زمانی رخ داد که روز تعطیل فریس بولر (1986)، بزرگترین موفقیت او، در ایالات متحده بود. موفقیت باکس آفیس (اما شکست انتقادی) و بلاک باستر جلوه های ویژه گودزیلا (1998) به برودریک اولین نقش اکشن خود را داد.  او نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگر مرد در یک موزیکال شد که به همبازی اش ناتان لین باخت.