لوییزا جیکوبسن

لویزا جیکوبسن دورهٔ تابستانی بازیگری را در British American Drama Academy در آکسفورد گذراند و سپس مدرک کارشناسی‌ارشد بازیگری (MFA) را از مدرسهٔ درام ییل گرفت. او ابتدا زیر نام خانوادگی «گامر» روی صحنه می‌رفت اما چون در اتحادیهٔ بازیگران (SAG) بازیگری دیگر با نام لوئیزا گامر ثبت شده بود، نام میانی‌اش «جیکوبسن» را به‌عنوان نام حرفه‌ای برگزید.
جیکوبسن در تئاتر حرفه‌ای با نقش «مِری دالتون» در اقتباس Native Son در ییل رپرتوری (۲۰۱۷)، سپس با «جنیس» در The Member of the Wedding در ویلیامزتاون (۲۰۱۸) و بعد با نقش «ژولیت» در Romeo and Juliet تئاتر The Old Globe در سن‌دیگو دیده شد؛ اجرایی که نقدها در آن از «شور نوجوانانه و سوگِ عریان» در بازی او نوشتند. در ۲۰۲۲ روی صحنهٔ Geffen Playhouse لس‌آنجلس در نمایش Trayf با یک نقش کوتاه اما بسیار تحسین‌شده ظاهر شد.

تلویزیون برای او با نقش اصلی شروع شد: درام دوره‌ای The Gilded Age (اچ‌بی‌او) که از ۲۰۲۲ پخش می‌شود، نخستین تجربهٔ تلویزیونی جیکوبسن است و او در آن نقش «مِریان بروک» را بازی می‌کند؛ دختر یتیمی از «پول قدیمی» که وارد نیویورکِ ثروتمند دههٔ ۱۸۸۰ می‌شود و میان دنیای اشراف قدیمی و نوبورژواهای تازه‌به‌دوران‌رسیده گیر می‌کند. بازی او در کنار کریستین بارانسکی، سینتیا نیکسون و کری کون توجه منتقدان را جلب کرد و در ۲۰۲۳ نام او همراه گروه بازیگران سریال برای SAG Award بهترین گروه بازیگری درام نامزد شد.

در ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ کارنامهٔ او جهشی چندجانبه کرد: جیکوبسن در نمایش خارجِ برادوی Invasive Species به‌عنوان دستیار کارگردان فعالیت کرد، در نمایش Trophy Boys نقش پسربچهٔ نوجو و پرادعایی را بازی کرد و هم‌زمان مشغول فیلم‌برداری کمدی رمانتیک Materialists (به کارگردانی سلین سون و تولید A24) در نیویورک شد؛ جایی که در کنار بازیگرانی مثل داکوتا جانسون، کریس ایوانز و پدرو پاسکال نقش «شارلوت» را بر عهده دارد. رسانه‌ها این سه‌گانهٔ هم‌زمان—تئاتر تجربی، سریال دوره‌ای و فیلم رمانتیک معاصر—را نشانهٔ سال جهشیِ او توصیف کرده‌اند. 

در زندگی شخصی، جیکوبسن که سال‌ها نسبتاً دور از نورافکنِ شهرت مادر زندگی کرده بود، در ژوئن ۲۰۲۴ در اینستاگرام خود را «کوییر» معرفی کرد و رابطه‌اش با آنا بلاندل را علناً اعلام کرد؛ اقدامی که پوشش رسانه‌ای گسترده‌ای پیدا کرد و در ۲۰۲۵ برای او «جایزهٔ دیده‌شدن» (HRC Visibility Award) کمپین حقوق بشر را هم به‌همراه آورد. او در گفت‌وگوهای اخیرش تأکید کرده که داشتن جامعهٔ دوست و همکارِ کوییر، و امکان بازی‌کردن نقش‌هایی که جنسیت و هویت را به چالش می‌کشند، بخش مهمی از مسیر هنری‌اش شده است.