هیو جان مونگو گرانت
بیوگرافی
هیو جان مونگو گرانت بازیگر و تهیه‌کننده انگلیسی که بیشتر به خاطر فیلم‌های رمانتیک کمدی‌اش مشهور شده‌است.
هیو گرانت، یکی از شناخته شده ترین چهره های بریتانیا، به همان اندازه روی پرده و همچنین در زندگی واقعی سرگرم کننده بوده است و به اندازه کافی شوخ طبع داشته است تا از یک جنون رسانه ای جان سالم به در ببرد. او برای نقش‌هایش در چهار عروسی و یک تشییع جنازه (1994)، با اندی مک داول، ناتین هیل (1999)، در مقابل جولیا رابرتز، و موسیقی و متن (2007)، در مقابل درو بریمور، از دیگر آثارش شناخته شده است.
او در 9 سپتامبر 1960، هیو جان مونگو گرانت، در همرسمیت، لندن، بریتانیا به دنیا آمد. گرانت جوان به ادبیات و بازیگری علاقه داشت. او بورسیه تحصیلی آکسفورد را گرفت و در سال 1979 به کالج نیو کالج رفت. در آنجا درگیر درام دانشجویی شد و به عنوان یک مورخ هنر در نظر گرفت. پس از آکسفورد، او بورسیه تحصیلی برای تحصیلات تکمیلی در تاریخ هنر در موسسه کورتولد لندن را رد کرد و بر حرفه بازیگری خود تمرکز کرد. در سال 1982، زمانی که هنوز دانشجو بود، گرانت اولین نمایش خود را در فیلم ممتاز (1982) به کارگردانی مایکل هافمن انجام داد.
پیشرفت گرانت با بازی در نقش چارلز در فیلم چهار عروسی و یک تشییع جنازه (1994)، در مقابل اندی مک داول اتفاق افتاد، نقشی که جایزه گلدن گلوب و همچنین جایزه فیلم بافتا برای بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد. در طول دهه 1990، گرانت خود را به عنوان یک بازیگر بسیار اصیل و مدبر معرفی کرد. او نقش یک رشته از شخصیت‌ها را بازی می‌کرد که طرز فکر مثبتی را نشان می‌دادند، و نشان می‌داد که چگونه وقتی واقعاً نگران مجموعه‌ای از مشکلات هستید، خوشبین بمانید. گرانت تجربه خودش را به عنوان یک بازمانده از یک قسمت ناگوار در زندگی خصوصی خود داشت، که به لطف داشتن یک دیدگاه بسیار خوب به زندگی، توانست بر آن غلبه کند.
نقطه قوت او بازی در نقش شخصیت هایی است که گرما و شادی صمیمانه را به نمایش می گذارند، با لکنت مشخصه اش، البته برخی او را متهم به تکرار همان شخصیتی می کنند که در دو دهه گذشته بازی کرده است. توانایی گرانت برای نشان دادن رشد شخصیت خود در مدت زمان محدود نمایشگر در عشق واقعی (2003) می درخشد، با تصویر زیرکانه او از نخست وزیری که ناامنی های شخصی اش با امور بین المللی کشورش درهم می آمیزد، عملکردی که برای او نامزدی برای تماشاگران اروپایی را به همراه داشت. حضور در صفحه نمایش و درک ماهرانه او، به لطف تسلط او در زمان بندی و سبک بی دردسر، شخصیت هایش را فراتر از فیلمنامه نوشته شده می برد.
