آندرس توماس ینسن

آندرس توماس جنسن در 6 آوریل 1972 در Frederiksværk در Sjælland دانمارک در خانواده کارل بنی جنسن و کرستن جنسن (متولد سورنسن) به دنیا آمد. او از سال 1988 تا 1991 در دبیرستان فردریکسورک تحصیل کرد. در سال 1990 در حالی که هنوز در دبیرستان تحصیل می کرد، 10 سال بعد از آن را نوشت و کارگردانی کرد.

او اولین فیلم خود را در سال 1996 با فیلم های کوتاه Café Hector (1996)، Davids bog (1996)، Hvileløse hjerte (1996) و نامزدی جایزه اسکار ارنست و لیست (1996) انجام داد که او کارگردانی هم کرد. سال بعد جنسن فیلمنامه و کارگردانی ولفگانگ (1997) را بر عهده گرفت که نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه را نیز به دست آورد. او همچنین در رویال بلوز (1997) جلوی دوربین ظاهر شد. Baby Doom (1998) و Albert (1998) که هر دو در سال 1998 اکران شدند، اولین فیلم‌های بلند با فیلمنامه مشترک جنسن بودند.

جنسن پس از دو سال نامزدی در نهایت در سال 1999 برنده اسکار بهترین فیلم کوتاه با شب انتخابات (1998) شد. او آن را با نوشتن فیلمنامه دو فیلم موفق در سال 1999 دنبال کرد، Mifune (1999) و In China They Eat Dogs (1999). جنسن برای هر دو فیلم نامزد دریافت جایزه رابرت شد، اما هیچ کدام برنده نشدند. فیلم Mifune به کارگردانی سورن کراگ-یاکوبسن سومین فیلم جزمی بود. I Kina spiser de hunde (در چین آنها سگ می خورند)، به کارگردانی لاسه اسپانگ اولسن و با بازی کیم بودنیا، اولین فیلمنامه معمولی جنسن با ترکیبی بدیع از طنز و اکشن بود. این فرمول بسیار موثر بود و فیلم موفقیت بزرگی در دانمارک داشت. به نوعی ژانر جدیدی را ایجاد کرد، کمدی های اکشن دانمارکی، زیرا سه سال بعد چندین تقلید و همچنین یک پیش درآمد ایجاد کرد. در سال 2000، جنسن فیلمنامه دایکرن (2000) و شاه زنده است (2000) را نوشت، چهارمین فیلم دگم که داستانی درباره گروهی از مردم است که تصمیم می گیرند شاه لیر شکسپیر را در بیابان به صحنه ببرند.

او پس از نوشتن فیلمنامه برای فیلم‌هایی در ژانرهای مختلف، در سال ۲۰۰۰ اولین فیلم بلند خود را به عنوان کارگردان با فیلم «چراغ‌های سوسوزن» (۲۰۰۰) آغاز کرد. Blinkende lygter (چراغ‌های سوسوزن) داستان چهار کلاهبردار کوچک اهل کپنهاگ را روایت می‌کند که 4،000،000 DKR از یک رئیس گانگستر سرقت می‌کنند. متأسفانه مسیر فرار آنها قبل از خراب شدن ماشین آنها را بیشتر از حومه شهر نمی برد. این باعث می‌شود که یک مهمان‌خانه قدیمی را بازسازی کنند، در حالی که تلاش می‌کنند کم‌خواب باشند. با بهترین استعدادهای دانمارکی سورن پیلمارک، اولریش تامسن، مادز میکلسن، نیکولای لی کااس و ایبن هجله، این فیلم یک موفقیت بزرگ در دانمارک بود و در خارج از کشور نیز مورد توجه قرار گرفت. Blinkende lygter همچنین نامزدی Bodil برای بهترین فیلم سال، نامزدی رابرت برای بهترین فیلمنامه و برنده جایزه تماشاگران در جشنواره رابرت شد. او در حال حاضر در صحنه سینمای دانمارکی نامی تثبیت شده بود، او فیلمنامه‌ها را برای کنت اکسل (2001) نوشت، کمکی نامشخص به فوکسوانسن (2001)، لون شرفیگ ویلبر می‌خواهد خودش را بکشد (2002) و سوزان بیر (2002) قلب‌های باز مشهور. ) با اجرای قوی از Mads Mikkelsen، Nikolaj Lie Kaas و Paprika Steen برجسته شده است. فیلمنامه Elsker dig for evigt (Open Hearts) نیز وجهی کاملا متفاوت از او را نشان می داد. در سال 2002 او همچنین فیلمنامه فیلم Gamle mænd i nye biler (2002) اثر لاسه اسپانگ اولسن را نوشت که پیش درآمدی برای سگ‌های شرقی در چین بود. جنسن چهارمین نامزدی رابرت خود را برای فیلمنامه Gamle mænd i nye biler (مردان قدیمی در ماشین های جدید) دریافت کرد.

جنسن سپس فیلم The Green Butchers (2003) را نوشت و کارگردانی کرد. جنسن با بازی‌های برجسته نیکولای لی کااس و مدز میکلسن، داستان مشخص دیگری از دو قصاب را با روش‌های بسیار غیرمتعارف ارائه کرد. این بار جنسن برای De Grønne slagtere (قصابان سبز) نامزد فیلمنامه و کارگردانی در جشنواره رابرت بود. او همچنین فیلمنامه‌های Skagerrak (2003) و رامبراند (2002) اثر سورن کراگ یاکوبسن را نوشت. اسکاگراک داستان ماری دانمارکی (Iben Hjejle) را روایت می‌کند که وقتی به او پیشنهاد می‌شود در شمال اسکاتلند یک مادر جایگزین شود، خوشحالی را در زمانی که اصلاً انتظارش را ندارد، می‌یابد. از طرف دیگر رامبراند به ماجراهای کلاهبرداران کوچک دانمارکی ادامه می دهد، زیرا آنها به اشتباه یک نقاشی از رامبراند را می دزدند که باعث ایجاد مشکلات بیشتری برای آنها می شود. در سال 2004 جنسن فیلمنامه برادران سوزان بیر (2004) را نوشت. برودر (برادران) با بازی کانی نیلسن، اولریش تامسن و نیکولای لی کااس داستان دو برادر است که وقتی یکی به جنگ افغانستان فرستاده می شود و دیگری جای او را در خانواده برادر می گیرد، زندگی آنها به جهات مختلفی تغییر می کند. برای برادران جنسن سرانجام جایزه رابرت بهترین فیلمنامه را از آن خود کرد. در فوریه 2005 اولین بار Solkongen (2005) به کارگردانی توماس ویلوم جنسن و به دنبال آن سیب های آدام (2005) در آوریل 2005 نمایش داده شد. سومین تلاش کارگردانی جنسن توسط خودش نوشته و کارگردانی شده است و بار دیگر مدز میکلسن، نیکولای لیاس در آن ایفای نقش می کنند.